Rozwój Arktycznego Szlaku Morskiego z Chin do Europy budzi dziś wyjątkowe emocje. Skrócenie czasu rejsu do 20 dni, rosnąca rola Chin w Regionie Arktycznym, zmiany w globalnej logistyce i duże wyzwania dla marynarzy, którzy muszą opanować nowe umiejętności – to tylko niektóre aspekty. Dla portów bałtyckich północny szlak jest szansą na poprawę pozycji konkurencyjnej. Nie względem Hamburga, który w obu wariantach jest lepiej położony, ale na pewno względem Konstancy i portów adriatyckich, które obecnie korzystają z faktu, że są bliżej Kanału Sueskiego i Azji niż porty Bałtyku i Morza Północnego.
Oprócz korzyści nowy szlak rodzi też wiele pytań – w tym to najważniejsze, co z Rosją. Nic nie wskazuje na szybkie zakończenie wojny i demokratyzację naszego sąsiada, a to wzdłuż jego wybrzeży przebiega szlak północny. Statki nie muszą zawijać do portów rosyjskich – ale w niektórych sytuacjach może wystąpić taka konieczność.
Z rozwoju nowego szlaku z pewnością nie ucieszą się rozproszeni po całym świecie marynarze z Ukrainy, a nawet Białorusi oraz ci Rosjanie, którzy uciekli przed reżimem Putina. Same tylko polskie uczelnie morskie co roku kończy kilkadziesiąt osób, które do Rosji i Białorusi nie mają wstępu, bo od razu czekałoby ich uwięzienie i tortury. Statki i porty są w dużym stopniu eksterytorialne, żadne państwo nie może ot tak wejść na pokład i aresztować przebywającego tam obywatela, który wcześniej walczył w ukraińskiej armii przeciwko Rosji. Rosja i Białoruś jednak pokazały, że za nic mają prawo międzynarodowe, a świat nie za bardzo może coś z tym zrobić. Z jednej strony – rosyjska flota cieni, z drugiej – porwanie i zmuszenie do lądowania w Mińsku samolotu z opozycjonistą Ramanem Pratasiewiczem na pokładzie. Dokładnie tego typu wyzwania wiążą się z żeglugą w arktycznych wodach u wybrzeży Rosji.
Rozwiązaniem jest zwiększona ochrona, z udziałem państw NATO. Tworzy się zatem nowy obszar konfrontacji, gdzie mimo panującej zimy robi się bardzo gorąco.
