Dla europejskiego przemysłu chemicznego 2025 r. był niezmiennie okresem pełnym wyzwań, ale także czasem podejmowania strategicznych decyzji. Choć sektor pozostaje jednym z filarów gospodarki Unii Europejskiej, jego konkurencyjność wciąż nie wróciła do poziomu sprzed kryzysu. Wysokie koszty energii, słaby popyt i coraz silniejsza presja ze strony producentów z Azji systematycznie ograniczają potencjał wzrostu. To właśnie w segmentach surowcowym i petrochemicznym, w których skala i efektywność produkcji odgrywają kluczową rolę, przewaga chińskich firm rośnie najszybciej. Dane dotyczące wykorzystania mocy produkcyjnych pokazują, że sektor nadal pracuje poniżej typowych poziomów, co dobrze odzwierciedla słaby popyt i trudne warunki rynkowe. Utrzymująca się od kilku lat tendencja spadkowa potwierdza, że odbudowa europejskiej chemii przebiega wolniej, niż oczekiwano.
Mijający rok to także czas strukturalnych napięć dla europejskiego przemysłu chemicznego – gospodarczych, energetycznych i geopolitycznych. Wysokie koszty energii, rosnący import z Azji, presja regulacyjna i niepewność inwestycyjna wciąż ograniczają możliwości transformacyjne sektora. Jednocześnie działania podejmowane przez administrację unijną, w tym wprowadzenie ceł ochronnych, nowe umowy handlowe i planowane uproszczenia regulacyjne, stanowią krok w kierunku odbudowy równowagi konkurencyjnej. Ostateczny efekt tych działań zależeć będzie jednak od ich konsekwentnego wdrożenia i zapewnienia stabilnych warunków dla inwestycji przemysłowych w Europie (więcej w „Namiarach na Morze i Handel” 23/2025).
